Door de knieën gegaan…

Het is weer eens zover… Ik heb weer wat en dat wisten we al maar nu doet dat iets extra’s extra pijn…

Na de eerste kuur voor de blaasontsteking… Volgde er een kleine verlening en tijdens deze verlenging begon, vrij plotseling, het verergeren van de spierspanning, tremoren en spasmes in beide benen… Hierdoor is het moeilijk mijn benen te buigen… Dat heeft weer gevolgen voor het trippelen op de stoel en zeer zeker op het aankleden, schoenen aantrekken en lopen…
Heb ik het nog even niet over wat het psychisch met me doet… Ik doe alsof er niets bijzonders is maar toch geloof ik dat ik er diep van baal (dat is dan zacht uitgedrukt)…

Na de antibiotica verlenging heb ik het nog enige dagen aangekeken en gevoeld… Afgelopen woensdag toch maar contact met het MS-centrum en ook die dag de urine ter controle naar de huisarts… Het MS-centrum wilde, net als ik, de uitslag even afwachten… Bij geen blaasontsteking een spoedafspraak en bij wel een blaasontsteking, het geen het geval bleek, even afwachten en dan misschien alsnog die spoedafspraak… Het potje werd weggebracht en na controle door de assistente, uitslag blaasontsteking, door mijn moeder opgestuurd naar een lab voor nadere controle… Waarvan de uitslag even op zich laat wachten… Intussen wel weer een andere kuur met antibiotica…

De klacht met de spieren is er nog steeds en mijn humeur daalt naar een dieptepunt… Vooral ook omdat ik momenteel ook weer twijfels heb bij de actieradius van mijn scoot… Al met al kun je stellen dat ik al maanden niet meer, echt, fotografeer en dat samen met andere zaken helpt niet met een depressie…

Gisteren ben ik tijdens het wekelijkse koffieuitje op de wc op mijn hurken terecht gekomen… Te lang gebogen moeten staan om de dagzak te legen… Moest hem helemaal afkoppelen en weer aankoppelen aan mijn kuit… Daarbij sta ik dus gebogen… Toen de spieren het opgaven en ik op mijn hurken met de rug tegen de deur terecht kwam… Overeind komen was er niet bij en dan ga je je heel klein voelen…
Met mijn mobieltje maar hulptroepen gebeld en na een worsteling van 15 tot 20 minuten was ik overeind en kon ik voorzichtig wat stappen wagen…

Daarbij voelde ik een lichte pijn aan de buitenkant van mijn linkerknie en die is er nog steeds… Vooral als ik mijn been strek…

Het zal toch niet mijn linker-fibula-bot zijn dat gebroken is..?

Eén reactie

  1. Gadver… wat een start van dit nieuwe jaar Ferry.
    Hopelijk kunnen we dit als een valse start beschouwen en mag je spoedig beginnen aan een beter jaar.

Reageren is niet mogelijk